یا حجت بن ا لحسن العسکری

abre-no-bahar — Sat, 19 May 2007 18:21:18 GMT

و مرا متهم کردند...

( پی نوشتی خطاب به دوستیکه درنظرات پست قبلی مرا مدیون سخنان خویش کردند)

مثل هر روزیا بهتر بگویم مثل عصر هر روز هوا همانطور - معمولی - بود . دلخوشی ترانه بود که هر روز داد می زد : « من در راه هستم ... روز موعود فرا می رسد..»

بازهم مثل همه ی روز هایی که در نوشته هایم هستند و من توصیفشان می کنم بعد از ظهریک روز معمولی بود - که تو در یادم بودی - پنجره باز و آفتاب هم که رفته رفته صدای: « وقت بخیر ما که رفتیمش می آمد» مرا با غروب غمگین تنها می گذاشت -ودر غروب یکی از همین روزهای معمولی با آفتاب بی وفا و پنجره ای باز و یادی از تو در دل ...مرا متهم کردند

بادکه از لابلای پنجره بازاتاق سرد و دلمرده ام می وزید و اینجا طوفانی به ما می کرد برگه های ... شعر٫ نامه های عاشقانه ام به تو٫ چند سطری دردل با مولایم ٫ چرک نویس های حل تمرین سازه های فولادی ٫ و چرت و پرت های همیشگی را که با خود می نویسم را ... و بقیه برگها را از روی میزم به کف اتاق پرت می کرد با خودم غرغر کنان نجوا می کنم ... " باد هم دست از سر دلتنگی ام بر نمی دارد ... آری در چنین روزی که کاملا تا قسمتی معمولیست ٫ پنجره ی اتاق کمی باز و آقتاب هم دارد مرا تنها ... - نه ببخشید همین الان که می نویسم دیگر آفتاب هم رفت - و با یادی از تو در دل ... دلتنگم ٫ در چنین لحظاتی دلتنگم البته چون مرا متهم کرده اند ... اکنون متهمی دل تنگم

خوب زیاد بد نیست البته ٫ چون در خیالم هنوز لباس راه راه سیاه و سفید زندان بزرگ غم را بر تنم نکرده اند در این بعد از ظهر تنهایی٫ دلتنگی ومی توانم در دادگاه در جلسه ای کاملاْ علنی در حضور من ٫ تو و مولایم و درحضور اتهام خودم را تبرئه کنم

حقیقتش ٫ راستش رو بخوای ... نیومدم اینجا که از این حرفا بزنم ( حتی نیومدم که متهم بشم)

اومده بودم که از بانوی خودم تشکر کنم .اومده بودم بیشتر از او از مولای که این بانوی بلند مرتبه را در فضای چشمان حقیرم جای داد تشکر کنم ٫ و از خدایی که عظمتش مایه ظلم به اوست ... بله ظلم به خدایی به این عظمت ... دوست عزیزی که مرا متهم کرده بود نه شاید عشق را متهم کرده بود و یا شاید خداوندی که عشق را ..

بله آمده بودم از این هم همراهی شما بانوی من در این غربت - یعنی جای به فاصله ی من و شما - تشکر کنم اری از شما که دستان گرمتان پشتیبان سختی و غم های من است ( نه در ایمیلی شخصی بلکه آمده ام تا در گستره پهنای وب در زیر اسمان خدا با پایی برهنه) آمده ام دست بوس مهربانی هایتان باشم و این جمله را که من هر روز در صفحه انتهایی روزنامه میخوانیم را بازگو می کنم که " من لم یشکر المخلوق لم یشکر الخالق " ... ( اصولاْ زیاد تشکر هایم از تو اینگونه رسمی ( من لم یشکر...) نیست ٫ اما خواستم یاد بعضی ها این را بیاندازم)

باور کن آمده بودم تا بگویم ٫ باور کن حتی اگر زندگی ٫ کار ٫ درس اینگونه مشغولم داشته است ... از یاد نبردهام روز های خوش مستی را ٫ از یاد نبرده ام هنور روز هایی را که ( دست در دست هم ....) بقیه اش را در گوشت نجوا می کنم که گوش نا محرمی نباشد

زیاد بلد نیستم ... خیلی ساده ٫ همسر مهربان و فدا کارم متشکرم ٫ همین ... ( با چشمانی اشک بار) باور کن که فراموش نکرده ام باور کن سادگی ام را صداقتم را دوستداشنم را فراموش نکردم باور کن اگر کمی

گرفتار شدم اما همیشه وقت برای شیطنت و بوسه بر دستان مهربانت را دارم ...

این روز های جدایی هم تمام می شوند و من از نزدیک ... حرفهایم را خواهم گفت .. فقط ممنونم ... برای همه چیز برای گوهر وجودت ... از تو و از آقایم ٫ مولایم حضرت ولی عصر ( روحی و ارواحنا لتراب مقدمه فدا ..) و خداوندگار افریننده ی عظمت عشق

داشتم درس می خوندم ٫ منتظرت بودم که بیایی و باز آی دیت را ببینم ٫ کمی دلتنگ بودم نه راستشو بخوای خیلی دلتنگت بود م یهو به خودم اومدم که بیامو بگم من فراموشت نکردم ... اومدم که بگم روزای خوش قدیم تازه شروع خواهند شد ٫ اومدم خیلی حرفا بزنم ٫ گفتم قبل از اینکه اینرا تو پست جدید برات بنویسم یه سری هم به نظرات دوستان در پست قدیم بزنم که دیدم چقدر مرا متهم کرده اند.نوشته هایی که صادقانه از تمام اعماق وجودم برایت نوشتم - تهوع آور خواندند - بخدا اشک می ریختم و آنها را می نوشتم ( البته گله ای از کسی نیست ٫ چه کسی می داند ؟!!!)

باشه میای و حرف هامو در گوشت جایی که نا محرمی نباشه زمزمه می کنم

جوابی به دوستان عزیز :

نه بگذاراینجوری بگم ٫ سوالی خطاب به آن دوستان عزیز ..

چه حسی دارد غربتی به فاصله ی ۲۰۰۰۰ کیلومتر ی ایران - تا کانادا ؟!

چه حسی دارد از بهتربن کست اینقدر دور باشی ؟ ( اما اینقدر نزدیک)

کسی جز من جرات دارد داد بزند .. آری من به عظمت و وسعت این فاصله عاشقم ؟

اگر سخنان عاشقی که این گونه در درد فراق می سوزد تهوع آور است آن هم برای عشقی به قول شما زمینی ؟!!! چگونه در مقابل عشقی به بزرگی عشق به مولایمان مهدی ( روحی و ارواحنا لتراب مقدمه فدا ..) کلام به درد فراق باز می کنید ؟

من حرف عاشقانهای با لحن گستاخانه در وبلاگ نزدم٫ فقط در گوشه ای خلوت در کنجی ساکت و تاریک و آرام در بخش نظرات هیجان دیدن آنهمه عشق را آن هم در روز تولدم بر روی کاغذ خطاب به بانوی خودم آوردم.. این است جزای من؟

مهم نیست ما عاشقان بیگانه ز این زخم زبان ها نیستیم

باقیصحبت بماند با ما و شما و مولایمان در پایان این را هم بگویم عشق ما یک عشق مقدس است نه حتی زمینی چون هر دویمان عاشق مولایمان بودیم و او خود نهال عشق را در وجودمان کاشت و بیشتر مسیر عشق را هم در همین وبلاگ در سایه سار عشق به مولایمان آموختیم ٫ صادقانه بگویم ... این وبلاگ ٫ عشق به مولایمان ٫ درد فراق از مولایمان٫ درد دل با او و... هزار راه عاشقی را و وصال به هم را از این وبلاگ شروع کردیم

چه کسی فکر می کرد من اینجا ایران و تو دردیار غربت الفاظ به دوریه کانادا به هم برسیم ؟

بازهم از همه ی دوستانی که به آنها بر خورده بود عذر خواهی می کنم

وسخن آخر ٫ آمده بودم که فقط بگویم : بانوی من دوستت دارم و ممنونم

( ببخشید اگه کم بود تشکرم باور کن خیلی در تنگنام این روزا..)

گذشت امروزهم به بهانه ی دیدار تو

شکست چشم من به بهانه ی دیدار تو

یا مهدی ادرکنی

محمد تو

abre-no-bahar — Tue, 03 Apr 2007 05:24:18 GMT

دیروز روز بزرگی بود .. دیروز روزی بود که خداوند یاسی را آفرید .. یاسی که در حریمش همیشه ماندگار است ..

یاسی که برای خداوند ازهزاران فرشتگانش با ارزش تر بود ..

**************

می گویند وقتی مهدی (عج) ظهور کند 313 سردار خواهد داشت با یک عالمه سیاهی لشگر ..

این را تا به حال به خودش(محمد) نگفته بودم .. که وقتی دریافتم که شباهت بسیار زیادی به یکی از این سرداران بزرگ دارد .. ازش خواستم که هر چه سریعتر ببینمش .. بویش کنم .. بشناسمش .. خودم را شبیه به او کنم .. با او باشم .. تا زمان ظهور مهدی (عج) ..

(مهدی(عج) ؛ همان کس که گر بیاید محبتش در همه ی دلهایمان جاری خواهد شد .. آن که سیاهی را از بین می برد و ... )

تا شاید اگر لیاقتی داشتم مرا هم به عنوان یکی از سیاه لشگریانش را بگزیند ..

این بود سِرِّ آشناییمان ..

****************

هیچ گاه آن روزهای رویایی، حرم امام رضا علیه السلام را فراموش نمی کنم .. روزهایی که باعث شد خویش را دوباره پیدا کنم ..

****************

حرف ها زیاد است برای گفتن .. حرف هایی که شاید هر کدام از شما را خسته کند .. ولی من با همین ها زنده ام .. با حرفهایی که از او شنیدم و چیزهایی که از او یاد گرفتم .. که شاید تا آخر عمرم هم از هیچ کس دیگری یاد نگیرم ..

گویی حکم بهترین همسر را برایم دارد که دارد ..

همسری که حاضرم هر روز در برابرش تعظیم کنم که شاید نگاهی کوچک بر من داشته باشد ..

اغراق نمی کنم ولی پیدا کردن چنین انسان هایی در این دنیایی که انسان به خودش هم اعتماد ندارد، بسیار سخت است ..

تازه اگر آن شخص کسی باشد که چند بار تو را از دام مرگ نجات داده باشد .. دام غفلت .. و ..

****************

قرآن را باز می کنم ، این آیه می آید :

همیشه خویش را با کمال شکیبائی به محبت آنان که صبح و شام خدا را می خوانند و رضای او را می طلبند وادار کن و یک لحظه از آن فقیران چشم مپوش که به زینتهای دنیا مایل شوی و ...

خدایا هیچ گاه شکرت را فراموش نمی کنم ..

تولدت مبارک نازنینم ..

abre-no-bahar — Sat, 10 Mar 2007 09:29:18 GMT

داستان حاج ميرزا خليل تهرانى در برزخ

مرحوم حاج ميرزا حسين نورى كه از بزرگ‌ترين محدّثين جهان تشيّع است در كتاب علمى و با قيمت «دارالسلام» نقل مى‌كند:

حاج ميرزا خليل طهرانى در اوائل طلبگى در شهر قم در مدرسه دارالشفاء به تحصيل اشتغال داشت و از حيث فقر و تهيدستى در سختي و مضيقه بود، به طورى كه بعضى شب‌ها را گرسنه مى‌خوابيد.

شبى در فصل زمستان از مدرسه بيرون رفت تا قدرى ذغال تهيه كند، به خانمى برخورد كه با دو بچه كوچك كنار كوچه نشسته و با چشم گريان به آنها مى‌گويد: من به هر كجا رفتم كه منزل گرمى از براى شما تهيه كنم ممكن نشد، مى‌ترسم امشب در آغوش من از سرما تلف شويد!!

حاج ميرزا خليل مى‌گويد از ديدن وضع آن زن زانوهايم از كار افتاد و به ديوار كوچه تكيه دادم، و به فكر فرو رفتم كه چگونه جان اين زن و بچه‌هايش را از خطر تلف شدن برهانم، چون چاره نديدم فوراً به مدرسه بازگشتم و چند جلد كتاب نفيسى كه داشتم به كتاب فروشى بردم و به هر قيمت كه او خواست به او فروختم، با پول آن چند مَن ذغال تهيه كردم و به مسافرخانه‌اى كه نزديك مدرسه بود بردم و اطاقى با رختخواب و كرسى گرم در آن مكان تهيه كرده آن زن و بچه‌هايش را به آنجا منتقل كردم، سپس قدرى غذاى گرم با همان پول خريدارى نموده براى آن بندگان خدا بردم و اعلام نمودم تا فردا عصر اين اطاق در اختيار شماست، جائى نرويد تا باز من به سراغ شما بيايم .

آنگاه به حجره بازگشتم و مقدارى از ذغال را كه آورده بودم براى كرسى خود روشن كردم، در اين حال ديدم دو نفر با چراغ دستى وارد مدرسه شدند و به نزد من آمده گفتند مريضى داريم كه به دل درد سخت مبتلاست، معالجه به او فائده نداده، اكنون از حياتش نااميد شده به ما گفته يكى از طلاّب را بالاى سرش ببريم شايد از بركت قدم و دعاى او شفا بگيرد، ما به مدرسه آمديم ديديم تمام حجرات چراغش خاموش است مگر حجره‌ى شما، تقاضا داريم زودتر به بالين آن مريض بيائيد و در حق او دعا كنيد، من به اتّفاق آن دو نفر به بالين مريض رفتم و حالش را بسيار سخت ديدم! اين حديث شريف به نظرم آمد كه حضرت مجتبى عليه السلام در طفوليّت دچار ناراحتى سختى شد، حضرت زهرا عليهاالسلام او را به نزد پدر برد و از آنجناب چاره خواست، حضرت فرمود قدح آبى بياوريد، چون آوردند چهل مرتبه سوره حمد بر آن خواندند و آب آن را به فرزند دلبندش پاشيدند بلافاصله تب قطع شد، و آثار بهبودى در وى ظاهر گشت، من هم قدح آبى طلبيدم و همان برنامه را اجرا كردم و به اطاقك خود در مدرسه بازگشتم!

طولى نكشيد كه باز ديدم آن دو نفر به مدرسه آمدند و وجه قابلى به من دادند و گفتند: از بركت دعاى شما مريض ما شفا يافت و اين وجه را او براى شما فرستاده، من از آن روز در فكر تحصيل علم طب افتادم، و پس از گذراندن دوره‌اى از علوم طب، مطبى در شهر قم باز كردم و از آن راه ثروت قابل ملاحظه‌اى نصيبم شد، تا اين كه براى زيارت عتبات به عراق رفتم، جاذبه و معنويّت حضرت مولا مرا وادار به اقامت در نجف كرد.

در آنجا هم به تحصيل علوم دينيه مشغول شدم و هم با بازكردن مطبّى منظم به مداواى بيماران پرداختم .

روزى زنى علويه به مطب آمد و از كسالت خود سخن گفت، من پس از معاينه وى اعلام كردم علاج بيمارى تو از اختيار من خارج است، به ناگاه به اين حقيقت متوجه شدم كه دانش طب من و ثروت دنيائى و مادّى‌ام نتيجه رهانيدن يك زن و فرزندان سرمازده‌اش در قم بود، چرا اين زن علويه را نااميد كنم، با تكيه بر فضل حق او را معالجه مى‌كنم، دنبالش دويدم و وى را به مطب بازگردانده به او گفتم گرچه علاج بيمارى شما براى من خيلى سخت است، ولى اميدوارم بتوانم شما را معالجه كنم گرچه مخارج علاج شما از طرف خودم پرداخت شود، پس از مدتى با خريدن داروهاى گران قيمت از پول خودم او را معالجه كردم چون از بيمارى سختش به بهبودى رسيد به من گفت: من از جبران خدمات تو عاجزم اكنون به حرم جدّم على عليه‌السلام مشرف مى‌شوم و از وى تقاضاى عوض دنيا و آخرت براى شما مى‌كنم .

حاج ميرزا خليل مى‌فرمايد خود من هرگاه به مرض سخت و درد صعب العلاجى دچار مى‌شدم دنبال آن علويه مى‌فرستادم و پيغام مى‌دادم امروز وقت تلافى است، او به حرم مى‌رفت و در حق من دعا مى‌كرد و من به شفا مى‌رسيدم .

پس از فوت حاج ميرزا خليل، آن زن علويه بر سر مزارش مى‌آمد و پس از دعا و طلب مغفرت عرضه مى‌داشت خدايا مقام حاجى را به من بنمايان!

پس از مدّتى خواب ديد وارد وادى السلام شده و آنجا همانند بهشت عنبر سرشت، همراه با قصرهاى عالى است، چشمش به قصرى زيبا افتاد، پرسيد اين قصر از كيست؟ گفتند از حاج ميرزا خليل، نزديك قصر آمد جوانى را با صورتى بسيار زيبا مشاهده كرد، از او سراغ حاجى را گرفت، آن جوان خوش سيما گفت: حق دارى مرا نشناسى من حاج ميرزا خليلم كه بر اثر دعاى تو و كارهاى خيرم به اين مقام رسيدم و به تو اعلام مى‌كنم كه حقّاً خدمت مرا تلاقى كردى!!

منبع: عرفان اسلامي (شرح جامع مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه)جلد 12

abre-no-bahar — Mon, 29 Jan 2007 02:35:18 GMT

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ وَلا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِيارَتِكُمْ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَعَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَعَلى اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَعَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ

کل یوم عاشورا وکل ارض کربلا...

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

وقتی سخنران مسجد این جمله رو گفت..حسابی رفتم تو فکر..با خودم گفتم یعنی امروزم عاشوراست و همه جا کربلا؟...وقتی دوباره به خودم اومدم روحانی داشت می گفت: اصحاب امام حسین علیه السلام هر کدوم در هنگام شهادت وقتی امام علیه السلام بالای سرشون میومدن..از امام میپرسیدن که آیا به عهدم وفا کردم ؟...بازم رفتم توفکر...عهد , وفای به عهد, دعای عهد... اشکم بی اختیار سرازیر شد...کل یوم عاشورا وکل ارض کربلا...آره...امام زمان عج حسین زمانه و دعای عهد همون عهد ما با امامه...ولی خدایا آیا ما هم لیاقت شهادت در رکاب حضرت داریم یا نه؟...اشکهام همین طوری جاری بودن که باز شنیدم صدای روحانی رو که می گفت : کل یوم عاشورا وکل ارض کربلا...تمام یاران امام منتظرشهادت در رکاب حضرت بودن و این منتهای آرزوشون بود ......همینه... کل یوم عاشورا وکل ارض کربلا...انتظار...فرج...شهادت...اما آیا هرگز یارانی مانند یاران امام حسین علیه السلام زاده خواهند شد...کیست مرا یاری کند.... کیست مرا یاری کند...

...ای امام مهربونم ...من به قربان دل گریونت برم... ای حسین زمان ...چه دردی بالاتراز درد شهادت کودکی شش ماهه است...چه دردی بالاتر از داغ شهادت جد بزرگوارتون هست؟ چه داغی سختتر از دستا ن و گلوی بریده عموتون عباس هست؟چه دردی بالاتر از عاشوراست؟ اگه این همه درد و داغ نابودی دین خدا باعث فرج شما نشه...دیگه به چه دردی دردناک تر از اینها ظهور شما می رسه؟......

ابوعبدالله فرمود:

"بازگرد و يك امشب در كار حرب مهلت طلب. باشد كه با خداى خويش سخن گويم و همه شب نماز گزارم و مغفرت جويم. و خداى سبحانه داند كه نماز را بسى دوست دارم و به خواندن كتاب او و بسيارى دعا و طلب مغفرت نيازمند باشم."

عباس بازگشت و باقى آن روز و تمام آن شب را زينهار گرفت.

شبانگاه، امام همه ياران را بخواند و در ميان ايشان بايستاد و بر خداى سبحانه ثنا گفت و بر رسول درود فرستاد، آنگاه فرمود: «فانى لا اعلم اصحابا اوفى ولا خير امن اصحابى ...»؛ به راستى، اصحابى ندانم وفادارتر و نيكوتر از اصحاب خويش و خاندانى نيكوكارتر و حق گزارتر از خاندان خويش. خداى سبحانه به جاى من، همگان را پاداش نيكو دهد و به راستى كه از اين گروه روزى گمان همى برم و همه شما را جواز همى‏ دهم، كه بر شما از جانب من گناهى و ذمتى نخواهد بود. اين است ‏شب، كه همگى را فرو گرفته فاتخذوه جملا.

ياران و خويشان جمله به پاى خواستند كه: ما پس از تو، هستى نخواهيم و خداى، ما را آن روز ننمايد!

آنگاه روى جانب بنى‏عقيل كرد و گفت: اذيت مسلم، شما را بس بود؛ جانب مدينه رويد، كه شما را جواز بود. جمله برادران و برادرزادگان و پسران او و پسران عبدالله جعفر و ساير خويشاوند او گفتند:

سبحان‏الله! مردم چه گويند و ما خود چه خواهيم گفت؟ كه آقا و مولاى خويش بگذاشتيم و بر عموزادگان خويش غيرت نياورديم و آنها را با سيف و سنان خويش يارى نداديم؟!

لا والله!هرگز چنين كارى نكنيم و البته اين عار نخريم و در خدمت ركاب تو، جان و مال خويش ببازيم و بر آنچه خداى سبحانه بخواهد، رضا دهيم.

مسلم بن عوسجه برخاست و گفت:

چگونه تو را باز گذاريم و در اهمال حقوق تو خداى سبحانه را چه عذر بريم؟ لا والله!

تا نيزه خويش در سينه‏هاى ايشان فرو نكنيم و تا قائمه شمشير بر دست داريم، شمشير زنيم و اگر با من سلاحى بر حرب اين گروه نباشد كه بدان جنگ جويم، سنگ بديشان در اندازم و تو را وانگذارم، تا خداى تعالى باز داند كه در حق تو غيبت رسول را پاس داشتيم. و به خداى سوگند، اگر دانم كشته شوم و زنده گردم و سوخته شوم، بدان حالت كه زنده باشم و خاكستر من بپراكنند و اين كار، هفتاد نوبت ‏بر من آيد، از تو جدايى نگزينم، تا در ركاب تو جان ببازم. و چگونه جان نبازم، كه دانم بيش از نوبتى كشته نشوم!

زهير بن ‏قين برخاست و گفت:

به خداى، همى خواهم كشته شوم و بخيزم و كشته شوم و بخيزم و همچنين، تا هزاران نوبت و خداى سبحانه، اين زيان از تو و خاندان تو بردارد.

ديگران هم بر اين نسق سخن راندند.

آنگاه فرمود تا خيمه‏ها نزديك كنند و طناب‌ها در هم كشند و تمام آن شب را به عبادت خداى سبحانه و خضوع و خشوع و تضرع و ابتهال، بگذارد.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

به مصیبتاً مصیبه ً ما عظمها ...

گاهی وقت ها ,

گاهی وقت ها که قرار یک حس تازه در من جریان داشته باشه

یا بهتر بگم وقتی حالی دست می ده – یا بازم بهتر بگم وقتی خودتون نظری می کنید و دل وجونم به سمت شما متوجه می شه

لب پنجره , دم غروب

در حالی که نگاهم ملتمسانه فضای بی تحرک کوچه رو زیررو می کنه و باد ملایمی که می گی همین الان با هزار پیغام از دشت کربلا اومده گونه هام رو نوازش می ده

دل میاد , سمت صاحبش و اشک تمام فضای چشمم رو پر می کنه ,

هنوز به خودم نیومده می بینم رسیدم وسط زیارت اون روزت آقا – به مصیبتاً مصیبه ً ما عظمها – هر دفعه تقریبا بی اختیار یه جای زیارت متوقف می شم

ولی ایندفعه جای سوزناکی متوقف شدم

با پشت دست اشک ها رو پاک می کنم و باز از فضای اتاق و کنار پنجره و سر صدای کوچه و دنیا و اهلش کنده می شم و میام به سرزمین شما ...

***

هوا گرم زمین تف خورده , شن ها روان و تیغ آفتاب روگویی هر لحظه بر

گردنم حس می کنم , اینجا کجاست ؟

دشت تا جایی که چشمانت قدرت دیدن داشته باشه وسعت داره

آه , چند تا نخل اونجاست یکی سبز و بقیه نیم سوخته یا در حال سوختن , به سرعت برم به سمتشون تا وسط این برهوط هلاک نشدم ,

خوب زیر این نیم سایه حداقل آدم تشنگی رو کمتر حس می کنه , فدای لبای تشنت بشم یا ابا عبدلله چه برسرت اومد توی هُرم صحرای داغ و بی آب ...

راستی اینجا کجاست؟

نکنه راستی راستی اومدم کربلا...

***

یقه ی پیرهنمو باز کنم , تا شاید کمتر گرما اذیتم کنه ...

وای ی ی ...

چرا دشداشه عربی تنمه ؟!!!

اینقدر محو این صحرا شده بودم که نگاهی هم به خودم نکرده بودم ...

***

از دور چند سیاهی که در حرارت خورشید تصویرشان را سراب وار و رقصان می نمود , کم کم رو به وضوح می گذاردند ...

***

چه خوب اگه اینجا کربلا باشه , " دیدی ممد آخرشم اومدی اینهمه زار زدی که منه از سگ کمتر رو امام حسین نطلبید برم , یادته اوندفعه همه ی بچه های محل رفتن موقع رفتن دم آخر پسپورتت نداشتی , دم کنکور نبردنت , 3 روز زار زدی .... یادته ...

راستی حالا چی جوری اومدم , راه کربلا کدوم طرفیه ؟

حجم سیاهی ها در زیر نور رفته رفته بیشتر می شد

وای چقدر گرمم شده , چرا حتی جرعه ای آب ندارم , فدای لبان تشنه ات یا امام حسین چه بر سرت اومد ...

فدای لبان تشنه ات .... چه مصیبتی ...

وای انگار این قسمت زیارت – به مصیبتاً مصیبه ً ما عظمها -- من رو اورده اینجا

دوباره غرق هزار فکر می شم : ... یعنی چه چیز باعث می شه یک نفر خانوادش روعزیز ترین کسانش رو بیار تو این صحرا با این نگاه که آینده رو هم می دونه و می بینه

چرا و چه طور ؟ مگه می شه حاضر بشی عزیزانت رو یکی یکی - علی اکبرتو جوان برومندت امید و آیندت , پشت و پناهت برادرت , عباست علمدارت حتی جگر گوشه 6 ماهتو علی اص ....

به اسم علی اصغر که می رسم اشک تمام پهنای صورتم رو پر می کنه , با به خاطر آوردن اسم دردانه کوچک بابا , عسل بابا رقیه دیگه دارم زار زارگریه می کنم

نه نباید گریه کنم , آب بدنمو از دست می دم , اه دست بردار بذار از دست بدم , بذارهمینجا اینقدر گریه کنم تا هلاک بشم

جون من مهم تر یا جون ... جوونای لشکر امام حسین , مگه اصلاً جون من و اونها قابل مقایسه است , راستی چی می شه که حسین (ع) راضی می شه به قربانی کردن تک تک جووناش تک تک خوانوادش .. دردانه هاش ؟!

***

و حجم سیاهی ها دیگه کم کم مشخص می شه ... عده ای رهگذرند

و چه مصیبتی فکرش رو بکن , فکرش رو بکن وای ی راضی به اسارت ناموست بشی ,

و حسین (ع) کم مصیبت ندیده است ... که مصیبتش شد مصیبتاً مصیبه ً ما عظمها

عظیم ترین مصیبت ها

اگر به پرسند کدام بد تر آست ؟ آقا چی جواب می دین ؟

دیدن روی نیلی و کمر خمیده مادر ..., در نیم سوخته و میخ های برهنش

یا روی خیس از اشک پدر ,

یا توی کوچه .... - یا دست بسته ی پدر , فرق شکافته ی پدر

جگر آتش گرفته از زهر برادر ...

یا فواره ی خون از پوست و گوشت نازک گلوی یک 6 ماهه ... بابا مگه آدم چقدر ظرفیت داره ...

( نویسنده : به اینجا که رسیدم دیگه نمی تونم بنویسم چشمام از اشک جایی رو نمی بینه ... بقیه رو 20 دقیقه بعد بر می گردم و می نویسم )

- چی می شد این مصیبت حالا به همه ی خاندان پاکت وارد نمی شد ؟ چی می شد جگر گوشه هات پر نمی شدند...؟

نه , حسین (ع)- ثارلله - مظلوم تاریخ شد, تا مصیبتی بر او وارد شود که تا ابد بر هیچ کس وارد نشده , عقلم در این مظلومیت متحیر و دلم دیوانه شده

برای چه ... آخر این مصیبت برای چه ...

توی همین افکار هستم که ... یکی از رهگذر ها از کنارم عبور می کند – ولی چرا اینگونه چرا مبهوت چرا فقط پیش روش رو نگاه می کنه ...

اینگار منو ندیده , ...

آهای ( باید صداش بزنم –ولی به فارسی؟ !!..)

آهای با شمام سرش رو بر نمی گردونه فقط زیر لب زمزمه میکنه

از صداش ناله وارش من چیزی نمی فهمم ولی مثل اینکه می گه ... " وای بر این مصیبت... وای بر ما دنیا زدگان , دنیا پرست "

- همگیشان گویی بر سر می زنند

آهای با شما هستم .... با صدای بلندتر می گم ایندفعه , بگذار ازش بپرسم چرا این مصیبت باید بر ابی عبدلله بگذره , فوقش جواب نمی ده دیگه ...

آهای شما می دونین , حسین (ع) چرا تشنه لب , بی کفن در حالی که همه عزیزانشو با دست خودش قربان می کند , باید مظلومانه از دنیا با بدنیکه جای سم اسب ها پاره پاره اش کردند رخت بر بنده ؟ ...

نمی دونم چه جواب خواهد داد ...

-" او شمع است می سوزد ... تا راه تو روشن گردد ... وای ی ی بر ما ..." اینها را بدون آنکه صورتش را متوجه من کند به صورتی مبهم زیر لب می گوید در حالیکه همانطور به راهش ادامه می دهد

او دور می شود ... و مرا افکارم از خودم دور میکند ... آری تا من امروز نامی از دین ببرم تا من رستگار شوم , تا من به بیراهه نروم تا من معصیت نکنم

بشریت مدیون خون اوست تا ابد ...

رهگذران پراکنده پریشان حال و یک به یک از مقابل دیدگانم رد می شوند و من که دیگه هیچ نایی برای صحبت ندارم

و زیر لب زمزمه می کنم

"مصیبتاً مصیبه ً ما عظمها

مصیبتاً مصیبه ً ما عظمها ..."

به ناگاه به خود می آیم , راستی من کجا هستم ؟

از رهگذری که خاک بر سر می پاشد و زیر لب نجوای غریبی می کند می پرسم :

" ببخشید ... " هل تستطیع عن تتکلم بللغه الفارسیه ... – حرفم رو قطع می کنم ... - مگه من با اون قبلیه عربی حرف زدم ؟- !!!

اینجا کجاست ؟

ادامه می دم ... " اینجا کجاست ما اینجا چی کار می کنیم ؟ ...."

اینگار با پرسش من آب داغ بر استخوان رهگذران ریخته باشند ... همه همه , ناله , زجه و اشک فضا را پر می کند

دوباره می پرسم از جای بلند می شوم و می روم به پیش تک تکشان , دستشون رو می گیرم می پرسم داد می زنم , انگار اصلاً مرا نمی بینند

" ای خدااااااااااااااااا من کجام ؟ !!!"

آخرین نفر از مقابلم دیدگانم رد , چون سایرین قد خمیده و لنگ لنگان و ناله کننان

چند قدمی که رد می شود صدایی ناله وار از او بر می خیزد ...

اینجا سرزمین خون به ناحق ریخته است اینجا مرز عقل وجنون ,اینجا منطق لب تشنه ولی سیراب اینجا ابتدای ورود به دشت نینواست

بی معطلی می پرسم , اینجا چه می کنیم

ناله ای از ته دل می کند : ادامه می دهد ... " یادت رفته ... اخوی ... من تو همان هایی هستیم که امام را تنها گذاردیم من و تو در تاریکی جهل شبانگاه خیمه ترک کردیم ... یادت رفته... ؟ و اکنون در نینوا ظهر خون است وای بر مااا

وای بر ما , وای بر ما ....

ناله را ادامه می دهد و از من دور می شود ....

- احساس سوزش عمیقی در گلویم می کنم , گوشم هوا می گیرد , خفگی را در انتهای معنایش حس میکنم

نه رمق برای نشستن و توان ایستادن دارم , احساس می کنم نبضم نمی زند و خون در رگ های خشکیده ام منجمد می شود ...

***

یعنی من ....!!!

من ,!!!

نمی توانم ادامه دهم , یعنی من با این همه ادعای سینه چاکی , با این همه ادعااااااا

اگر در صحرای کربلا بودم ... امام را تنها ...

وای نه , این یک تصور است

یادم می اید بارها با بچه های هم سنم مصرانه از کودکی بحث می کردیم و من کباده ی غلامی لشکر حسین ( ع) را می کشیدم

من که سینه زن اول هیئت بودم ...

نجوایی انگار از درون می گوید ... آری تو !!!

در خودم فرو می روم , خوب که فکر می کنم , می بینم بعید نیست , نه اصلاً بعید نیست

چه کسی این ادعا را دارد که اگر بود در صحرای محشر , دست کم جزو لشکریان عمر سعد نبود ؟

روز ها غفلت , شب ها گناه و هزار ... عمل دیگر

روز عاشورا امام خود را در معرض تیر قرار داد تا نماز اول وقت بگذارد ... و سینه ی یارانش مامن تیر های خشم آلود شد

چند بار زندگی ام را به خاطر نماز اول وقت متوقف کردم ...؟ !!!

و حسین مصیبت عظما را تحمل کرد و جانش را , دنیا را و عزیزانش را که عزیز ترین در پیش خدا بودند , فدا کرد تا من طعم دین را بچشم

چقدر نعمت زوالم ..., به آسانی وجودم را هر روز به گناه می فروشم

حسین (ع) وجودش را به در عبودیت خدا فدا کرد و من جانم را غرق در گناه به لقمه ای نان می فروشم

وای ی بر من وای بر من

کم کم دوباره اشک آه وحسرت و ناله وجودم را فرا می گیرد ...

چقدر سرد شد ؟ چه سوز سردی می آید , صدای اذان گوشم را نوازش می کند

ناگاه گرمای دست مهربانی را بر گونه ام حس می کنم

.... " محمد ددد باز لب پنجره در حال دعا بیهوش شدی ... بلند شو عزیزم پنجره را هم ببند سرد شد , آفتاب غروب کرده , وقت اذونه " صدای آشنا و مهربان همسرم است

هنوز وجودم منجمد آن رویاست , زیر لب زمزمه می کنم

" بر حسین مصیبه ما اعظم ها نازل شد تا دین بر من برسد که آنرا به گناهی بفروشم ...؟!"