دست نوشته ها ........                         

کوچ

وقتی روحی بزرگ گرفتار قفس حقارتها گردید , سر به عصیان می گزارد.

و حقارت را تاب نتوان آورد.

افسوس بر آن بزرگی که دلخوش بر حقارتهای زنده بودن گردید, که خویش در بر خویش قفس

مینتید و از سستی قفسش می هراسید.

***

پرستویی که مقصد را در کوچ کردن میداند از ویرانی لانه اش نمی هراسد.

اگر مقصد پرواز است قفس ویران بهتر..

کفر

سر در گریبان , به سایه خود خیره و به دنبال آفتاب می گردد.

***

کاش می توانستم به او بگویم: خوشا بحالت!!

من آفتاب را می بینم ولی باز هم بر کفر خود باقیم..

اگر بار گران....

سبک بالان خرامیدند و رفتند.

بار گران بودیم و ماندیم.

ماییم که نتوانستیم اعمال خود را بر دوش گذارده, دل از خاک برکنیم .                                                                 

 ای کاش می توانستم که این بار مملو از آرزوها را درون خود بسوزانم و آرزویی جز سفر در سر نپرورانم.

کی خواهم توانست که بگویم: نی ام از عالم خاک.

با عزم رفتن میتوان گریخت.

برایم هنوز قفس دنیا معنایی ندارد.

پس باید ماند و این بار گران را سبک کرد...

منطق عشق

منطق عشق, منطق دلیل و برهان نیست.

منطق صغری و کبری نیست.

منطق علت و معلول نیست.

منطق عاشق و معشوق است.

منطق امید و آرزو.

منطقی که فقط عشاق بر آن استناد میکنند و عقلا به مضحکه در مجلس عقل.

و من بر همان منطق تو را میپرستم و میستایم.